Auteur: Benoît

Op een ochtend, terwijl Saraï en Abram over het strand liepen, kwam er langzaam een demon uit het water. Vermomd als een verleidelijk wezen vroeg hij aan de twee leerlingen van de Eeuwige :
‒ Waarom eten jullie niet het fruit van de heilige boom die midden in de tuin der lusten staat?
‒ Omdat de Eeuwige ons heeft gezegd dat zijn vlees de dood in zich draagt, antwoordden de oemanen.

Bij deze woorden begon de demon te grinniken. Toen zei hij:
‒ Dat is niet waar. Hij heeft jullie voorgelogen. Niet alleen zullen jullie niet sterven, maar jullie ogen zullen geopend worden. Jullie zullen zoals Hij zijn. Jullie zullen het verschil kennen tussen goed en kwaad. Kom, wees niet bang. Ik zal jullie naar de boom brengen die jullie tot oemane goden zal maken.

Betoverd door deze machtige belofte volgde het paar het wezen zonder enige weerstand te bieden. Ze bereikten het hart van de tuin der lusten, daar waar de heilige boom groeide. Met één klap van zijn klauw hakte de demon de steeltjes van twee vruchten af die, in plaats van op de grond te vallen, voor de mond van Saraï en Abram begonnen te zweven. De schil van deze vruchten, waarvan de schoonheid magnetisch was, deed ze lijken op edelstenen. Het Oemaan stel beet er zonder aarzeling in. Meteen veranderde hun bewustzijn, terwijl de demon, in een lugubere lach, vloeibaar werd en via een klein beekje terugkeerde naar de oceaan. Het vrouwtje en het mannetje werden plotseling bewust van hun naaktheid. Ze waren verbaasd dat ze zich ervoor schaamden. Ze bedekten hun geslachtsdelen met bladeren die ze van de takken van de heilige boom hadden gerukt. Toen ze de Eeuwige hoorden naderen, wiens hart overliep van verdriet en wanhoop, werden ze bang en renden ze weg om zich diep in het eiland te verbergen, op de flanken van de vulkaan.

Maar God vond hen terug en vroeg hun, met tranen in de ogen :

‒ Waarom verbergen jullie je?

‒ Omdat we bang zijn.

‒ Waarvoor zijn jullie bang? Hebben jullie dan van de vrucht van de heilige boom geproefd?

‒ Ja… bekenden zij met zwakke stem.

Onmiddellijk barstte de vulkaan die het eiland domineerde uit. En God zei:

‒ Ongelukkigen die jullie zijn! Ik had jullie toch gezegd dat jullie niet van die vrucht moesten eten. Jullie lichaam kan haar niet verteren. Jullie zijn geen geesten, maar schepselen die uit materie zijn geboren. Jullie hebben ervoor gekozen je te laten verleiden door Volgor, een aartsengel die ik uit de hemel heb verdreven en die sindsdien in de diepten van de oceaan rondzwerft. Deze keuze bezegelt onze definitieve scheiding. Ik heb jullie vrij geschapen en verantwoordelijk voor jullie daden! Als jullie verkiezen dat jullie leven een weg wordt geplaveid met lijden en die naar de dood leidt, kan ik niets meer voor jullie doen. Vrouw, jouw cyclus zal die van het bloed zijn en je zult in pijn baren. Man, jij zult de aarde moeten bewerken en moeten jagen om in je levensonderhoud en dat van je familie te voorzien. Geen enkel leed zal jullie bespaard blijven. Jullie zullen niet elke dag genoeg te eten hebben. Op de leeftijd van twintig jaar, als jullie dan nog in leven zijn, zal een aantasting van alle cellen van jullie lichaam beginnen. Deze verdorvenheid zal jullie na duizend jaar naar de dood leiden. Ik zal de buik van elk van jullie nakomelingen markeren met een litteken dat de navel wordt genoemd. Dit stigma zal van generatie op generatie worden doorgegeven. Het zal jullie er voortdurend aan herinneren dat jullie met de erfzonde zijn geboren. De vernietiging van het eiland Guénahim is begonnen. De vortex tussen de planeet Luminar-Tri en de andere wereld zal zich sluiten en daarna verdwijnen! En jullie, arme oemanen, neem zonder uitstel de weg die naar verlossing leidt. Vanaf nu kan niemand anders dan jullie zelf jullie redden! Jullie staan alleen tegenover het absolute kwaad.

Nadat God deze woorden had uitgesproken, liet Hij de oemanen in een diepe slaap vallen. Toen zij wakker werden, merkten zij met ontzetting dat zij zich ver uit de kust bevonden, liggend op de bodem van een grote boot. Door de golven heen en weer geslingerd, dreigde deze elk moment uit elkaar te vallen. Met een angstaanjagend gedreun zonk het eiland Guénahim, volledig bedekt met gloeiende lava, weg in de oceaan. Toen het volledig was verzwolgen, werden de golven weer kalm. Een beklemmende stilte hulde de wereld.

Saraï en Abram knielden neer. Hun gezichten waren misvormd door tranen. De vrouw zei:

— Mijn God, mijn God! Wat hebben wij gedaan? Vergeef ons, Heer! Wij smeken U.

De man voegde eraan toe:

— Heer, almachtige God, heb medelijden met ons!

Maar het enige antwoord dat zij van de Eeuwige ontvingen, was stilte…

Zij dreven veertig dagen en veertig nachten rond zonder hun boot te kunnen sturen. Ze hadden noch roeispanen noch zeilen. Wanneer de storm opstak, werd hun fragiele bootje hevig door de golven heen en weer geslagen. Ze dronken het zoete water dat de hemel hun in veel te kleine hoeveelheden schonk en aten de enkele vissen die zij wisten te vangen. De huid van hun gezicht werd door de zon verbrand. Maar ondanks de oceaan die hen elk moment dreigde te verzwelgen, ondanks de lekken die ze niet meer konden dichten, verloren ze nooit hun geloof. Hun leven was veranderd in een voortdurend gebed tot de Eeuwige, een gebed dat beetje bij beetje hun ademhaling had vervangen. Zij vroegen Hem om vergeving en smeekten om zijn bescherming met een vurigheid die de Eeuwige raakte.

De leerling van God, die over Guénahim waakte, had tot zijn beschikking alles wat hij verlangde. Al zijn wensen werden vervuld. Helaas kon zijn materiële welzijn hem niet beschermen tegen eenzaamheid. Die knaagde aan zijn ziel en bracht zijn mentale evenwicht in gevaar. Hij had niemand aan wie hij zich kon toevertrouwen, niemand met wie hij zijn vreugde en verdriet kon delen. De Eeuwige zag dat dit niet goed was. Daarom, om gezelschap te houden aan zijn leerling, liet Hij van het grote continent een vertegenwoordiger van elke diersoort komen. Maar niemand beheerste de oertaal. En zie, nadat God een diepe slaap over zijn schepsel had gelegd, scheidde Hij het in twee. Vervolgens, met het vlees, gaf Hij geboorte aan een vrouw en een man die Hij Saraï en Abram noemde. Zo sprak de Eeuwige:

‒ Ik ben de Geest van God, de ziel van de wereld die alle deeltjes van het leven in het eeuwige licht verbindt. Wees goedhartig tegenover uw naaste en respecteer het leven in al zijn vormen. Laat de doornen van geweld uw zachtheid niet verstikken. Zorg voor uw ziel door gebed en meditatie. U woont op een eiland van grote schoonheid, een verbinding tussen het materiële universum en het onzichtbare universum. Bescherm dit prachtige heiligdom, want het is even fragiel als het leven dat het draagt. Eet wat u wilt. Alles wat groeit op het eiland Guénahim is eetbaar: wilde groenten, bessen, fruit, paddenstoelen en insecten… Het enige verbod geldt voor de Boom van de Kennis van Goed en Kwaad, die in het hart van de Tuin der Lusten groeit. Blijf uit de buurt van deze boom. Kom er vooral niet bij, want zijn vruchten, zo betoverend mooi, brengen de dood. Vlucht als je Volgor ontmoet, de aartsengel van de duisternis. Vlucht als hij gebaart dat u hem volgt. Negeer zijn uitnodiging en kijk vooral niet in zijn ogen. Die zijn twee zwarte gaten die naar het niets leiden. Ik ben de weg, de waarheid en het leven. Wanneer het kwaad zachtheid zal zijn geworden, zult u bevrijd worden uit het strafkamp van de ruimtetijd.

De jaren verstreken, in het ritme van de omwentelingen van Luminar-Tri rond zijn zon. Saraï en Abram waren gelukkig. Ze leefden in vrede. Ze waren bijna vierhonderd jaar oud en hadden geen enkele reden om te geloven dat hun eenvoudige geluk ooit zou eindigen. De dood was een mysterie dat hun begrip te boven ging. Hun kennis van God was zeer oppervlakkig. Ze baden nooit, want ze wisten niet hoe dat moest en vooral zagen ze er het nut niet van in. Ze stelden zich nooit vragen over de aard van degene die hen had voortgebracht. Net als de dieren namen Saraï en Abram genoegen met de geneugten die het eiland Guénahim hun bood. Ze baadden in de rivieren en bergstromen. Ze brachten lange uren door met wandelen of met spelen met de dieren, zonder een echt plan voor hun bestaan te hebben. Zachtheid en harmonie heersten op het eiland Guénahim. Maar de zwarte oceaan die het omringde, verborg de schuilplaats van Volgor, de gevallen aartsengel die God uit het rijk van het eeuwige leven had verdreven.

In het begin schiep God de ruimte, de tijd en de materie. Daarna liet Hij het licht vrij, dat zich verspreidde tot aan de eindeloze randen van de kosmos. De chaos kwam tot een einde en overal in het universum klonterde het licht samen om sterren te vormen. Rond één daarvan, die God Luminar noemde, verschenen zeven planeten. De derde was een mineraal hemellichaam waaraan haar Schepper de naam Luminar-Tri¹ gaf. De zondvloedachtige regen, die Hij gedurende honderden miljoenen jaren uit de hemel liet vallen, bedekte het volledige oppervlak van deze doodgeboren wereld. Luminar-Tri werd een oceaanplaneet, koud en steriel. Zo bleef het, totdat een lage en diepe stem beval:

‒ Laat er een continent en eilanden midden in de zee zijn.

Onmiddellijk werden alle slapende vulkanen in de afgrond wakker. De onderzeese korst van Luminar-Tri barstte. Een immense landmassa en duizenden eilanden rezen op uit de vloeibare uitgestrektheid. De Eeuwige gaf het continent de naam Oerland. Het vormde een lint dat twee gesloten oceanen creëerde. Vervolgens gaf Hij zeven meteorieten, dragers van leven, de opdracht om de planeet te bezaaien. Deze sloegen in op het oppervlak van de oceaan en gaven een gigantische hoeveelheid energie vrij. Een golf zo hoog als het firmament vernietigde het oppervlak van de eilanden en het continent. Miljoenen jaren na deze zuiverende ramp trokken de wateren zich terug. Toen brachten de herstelde en gezegende landmassa’s een oneindig rijke vegetatie voort.

In de diepten van de oceaantroggen gaven hydrothermale bronnen deeltjes van leven vrij die aan de oorsprong stonden van alle dieren. Van het eencellige organisme tot het meest ontwikkelde zoogdier verspreidden miljarden soorten zich in het water, op het land en in de lucht. De Eeuwige voelde een intens gevoel van geluk. Zittend op de horizon die de wereld omringde, aan de grenzen van het materiële universum, aanschouwde Hij lange tijd zijn werk… Toen zei Hij:

‒ Deze planeet is zo mooi… Moge een trouwe en toegewijde bewaker aan mijn zijde staan. Moge hij mij onophoudelijk dienen, van de eerste stralen van de dageraad tot de duisternis van de nacht. Moge hij mij helpen geweld om te zetten in zachtheid, in dit materiële universum dat nu het zijne is, want in waarheid, mijn geliefde engelen, zeg ik u: het is op deze plek dat wij zullen triomferen over de krachten van het kwaad.

De blik van de Eeuwige trok over de wereld. Het viel op een primaat die zich op zijn achterpoten voortbewoog met veel gratie. De Schepper gaf deze soort de naam Oemaan² en maakte van hem zijn allereerste leerling. God strekte zijn arm uit en door dit gebaar maakte de primaat onmiddellijk een kwantumverplaatsing naar de andere kant van de planeet. Hij bevond zich op een vulkanisch eiland dat verloren lag in het midden van een oceaan waarvan het zwarte oppervlak voortdurend in een staat van borrelen verkeerde. Het ontoegankelijke eiland was volledig van de buitenwereld afgesloten.

De Schepper gaf die eilandvesting de naam Guénahim, wat in de oertaal tuin betekent. De Oemane primaat merkte op dat het eiland bedekt was met een vegetatie die hij op het grote continent nog nooit had gezien. Op deze plaats, die baadde in een onwerkelijke sfeer, smolten het minerale en het levende samen in een mysterieuze harmonie. Sommige bomen, waarvan stam en takken van metaal waren gemaakt, droegen een loof dat bestond uit duizenden veelkleurige vogels. Zij konden zich van hun tak losmaken en er na enkele uren vrijheid weer naar terugkeren om zich opnieuw met sap op te laden. Aan de oevers van de rivieren en op de stranden waren er organismen die, in rust, de illusie wekten rotsen te zijn. Deze minerale constructies, met kleuren die op het grote continent onbekend waren, konden zich uitstrekken tot ze vleugels vormden of een zeil waarmee ze zich door de lucht konden verplaatsen. De Oemane leerling was verbijsterd. Toen boog de Eeuwige zich over zijn schouder en vertrouwde hem met zachte stem een geheim toe. In de diepten van de vulkaan die boven het eiland uitrees, bevond zich een vortex, een doorgang naar het Onzichtbare Universum. Alles wat op Guénahim groeide, kwam niet van de planeet Luminar-Tri, maar uit een mysterieuze dimensie voorbij de horizon van de wereld.